Zapewne widziałaś tą wzruszającą reklamę, Huawei. Rozumiesz jej przesłanie? Ona idealnie pokazuje, dzisiejsze myśli i postrzeganie nas przez dzieci. Zauważyłaś to jak twoje dziecko/dzieci patrzy na Ciebie gdy masz telefon lub tablet, w ręku?

                                       Co czuje dziecko?      

Spogląda na Ciebie co jakiś czas, czy widzisz jak ładnie bawi się zabawką, albo czy zauważyłaś, że właśnie zrobiło coś samo. Spogląda na Ciebie, by widzieć twoje reakcje i zadowolenie lub dezaprobatę. Czasem zdarzy się, że zrobi coś złego, abyś zwróciła na nie uwagę. Widzi, myśli i czuje, że ten świecący ekran jest ważniejszy od niej/jego. Robi mu się smutno, czuje, że wolisz spędzać czas z tym małym przedmiotem i ten przedmiocik, ma Ci więcej do zaoferowania niż Ono, twoje dziecko.

Pisanie bloga, za bardzo mnie zabiera dzieciom. To nie tylko przelanie myśli do sieci, to też ogrom pracy nad każdym detalem. Intensywne promowanie, szukanie odbiorców, czytelników. 
Energiczna Mama, zmotywowała mnie, choć już od dawna myślę sobie, by rzucić ten blog w cholerę, bo za dużo mnie kosztuje. Energiczna Mama po 2 latach blogowania, doszła do wniosku, że są sprawy ważne i ważniejsze. Nie znam dokładniej przyczyny, ale z punktu usunęła bloga. Macierzyństwo, to jednak setka wyrzeczeń. Lubie pisać, lubię dyskutować i cieszę się na każde odwiedziny czy komentarz. Pozwala mi się to oderwać od codzienności, ale cierpi na tym moja rodzina. To UZALEŻNIENIE! Wciąga i wciąga coraz bardziej, zabierając mnie im, tym którzy mnie potrzebują. Dlatego, szczególnie w święta, odłożę na bok, wszystko to co łączy się z internetem. 
Chce by rodzina miała mnie, a nie tylko mój cień. Bycie matką jest fajne, ale nie ma w tym, czasem miejsca na inne rzeczy. Nie jestem wstanie, zarywać kolejnych nocy, przez blogowanie. Nie che by dzieci miały to poczucie, że inne rzeczy są ważniejsze. 

Bez lukru i cukru, będzie sobie na razie wisieć, jeżeli szczerze z serca ze mną jesteś, zrozumiesz, że może mnie tu nie być. Jestem też na facebook'u, być może na fanpage'u będę częściej coś wrzucać. Na razie muszę oddać się rodzinie. Tylko gdzie ja będę teraz zaglądać? - widzisz to zbyt uzależnia, ciągnie mnie i muszę iść na odwyk :)   

Miał być bombowy wpis, ale jak zawsze życie weryfikuje moje plany. Miałam pisać o tym jaką, jestem chujową matką swoich dzieci. Nie napisze o tym na razie, bo obecnie siedzę w szpitalu z synem, dlaczego?  Już Ci opowiadam.

Cała ta masakra zaczęła, się ode mnie. W godzinach nocnych, z czwartku na piątek, potwornie bolał mnie brzuch. Gdy w końcu udało mi się, zrobić co trzeba, poszło to tak, że lało się ze mnie górą i dołem! Jelitówka! Ta paskudna suka dopadła mnie, pierwszy raz w życiu. Myślałam, że zdechne nad tym zlewem. I na to wszystko budzi się Masza. Z ogromnym bólem brzucha, wytargałam ją z łóżeczka i poleciałam dalej na kibel, a ona za mną. Dobrze, że jest tak mała, bo nie będzie pamiętać tego co się ze mną działo.

Nie mal cały dzień, spałam i leżałam. Nie miałam siły się ruszyć. Wszystko zmieniło się, gdy syn zaczął wymiotować. Ledwo trzymałam się na nogach, ale musiałam działać. Gdy przez dwie godziny wymiotował, nie mal co 5 minut. Wezwałam karetkę, bo nie było co czekać. Za każdym razem gdy napił się wody lub elektrolitów, wymiotował. Nie było go jak nawodnić. Ale zanim karetka została wysłana, musiałam się prosić, aby przyjechała. Kazali mi przyjechać tramwajem. Skłamałam, że nie mamy auta. Wszystko po to, aby przyjechali i moje dziecko szybko otrzymało pomoc. Bo jak wiesz, im dziecko mniejsze tym szybciej się odwadnia. W takiej sytuacji nie ma na co czekać. Gdy karetka przyjechała, widziałam, że myślą sobie iż nie było potrzeby przyjeżdżać. Junior jak na swój stan wyglądał dobrze. Ale gdy zajechał do szpitala, na badaniu usg brzuszka, po wątrobie było widać już lekkie odwodnienie. 30 minut, a mój syn zaczął się odwadniać.

Nie mogłam z nim jechać. Nie mogłam, bo nie byłam wstanie, a poza tym lekarka w szpitalu nie pozwoliła mi. W dokumentacji syna odnotowali, że ja matka jestem chora i mam zakaz z nim kontaktu. Junior został przewieziony do innego szpitala, na oddział zakaźny. Dzielnie był z nim cały czas tata. Który miał okazję zobaczyć, jak dziecko cierpi, co musi przejść. Zawsze przy synu byłam ja. Nie mogło być inaczej i tym razem. Dziecka cierpienie, dało mi takiego kopa, że postawiłam się na nogi. Pomimo zmęczenia, głodu i ciężkiej głowy, jestem przy nim teraz. Mąż odpoczywa w domu, zbiera siły na noc.

Jestem dumna ze swojego syna. Lekarze i pielęgniarki chwalą go, że jest dzielny i grzeczny. Cieszę się, że w porę zadzwoniłam i dzisiaj Junior czuje się lepiej.
Mieliśmy iść właśnie dzisiaj, na chrzciny do rodziny. Czasem los decyduje za nas, a czasem ułatwia nam wyjście z pewnych sytuacji.

Mała rada ode mnie - gdy Twoje dziecko wymiotuje często, nawet po tym jak napije się wody, a nóż ma do tego jeszcze rozwolnienie nie czekaj, bierz dziecko do szpitala i walcz o pomoc. W takich sytuacjach liczy się każda minuta!

To co u nas jest hitem i ciągle na czasie, może będzie i u Was. Nie będę zapewniać, że każde dziecko, będzie w siódmym niebie. Każde jest inne i ma inne upodobania.

Mój niespełna 3 letni syn, a razem z nim, roczna córka (Masza), lubią wszystko to, z czego idzie coś zbudować. Syn buduje, Masza psuje, taki mają układ, który nie do końca się podoba Juniorowi.

Jak już można wywnioskować z początku wpisu, te 3 pomysły na prezent są z kategorii - buduj ze mną.

Proponujemy takie zestawienie dla dzieci od UWAGA - 6 miesiąca życia, zdziwiona? 




100 szt, kolorowych klocków, o różnych kształtach, którego pobudzają zmysły i wyobraźnię. Zalecane są od 12 miesiąca życia. Dla niemowląt od ok 8 miesiąca.  ! Używane pod nadzorem osoby dorosłej! Można budować takiemu maluchowi, wierzę, które z pewnością i wielką radością, zepsuje. Ochoczo będzie wrzucać klocki do pudła, po to by zaraz je wysypać. Mają również świetną zaletę. W wieczku pudełka są otwory, z poszczególnymi kształtami, które dopasowujemy. Dudi bardzo to lubi, nauczył się przy tym, jak wygląda, trójkąt, koło czy kwadrat. Masza obecnie próbuje dopasować klocki, ma 14 miesięcy i nieźle jej idzie.  ! Używane pod nadzorem osoby dorosłej! 









Aktualnie od 28 listopada, można kupić je w Biedronce za 39.99 zł.

Zastanawiałyście się może kiedyś, dlaczego większość ubrań typu body do dzieci, mają zakładki na ramionach i czym się różnią od tych zapinanych z tyłu, czy na ramieniu?

Otóż odpowiedź jest banalna z pierwszego punktu widzenia i zastosowania. Odpowiecie, że takie łatwiej się dziecku zakłada i ściąga, z czym się absolutnie zgadzam. 

A wiecie, że zakładkowe body są świetne gdy twój maluch, zrobi kupę po pas? Zdziwiona pytasz w myślach, dlaczego, co w nich takiego innego?

Zapewne nie raz zdarzyło Ci się, ściągać ubranie umazane w kupie, przez głowę dziecka. Ja nie raz obierałam plan jak to zdjąć, by zawartość pieluchy nie rozmazała się na dziecku.



Rozciągasz lekko ramiona, wyjmujesz ręce i ściągasz ubranie przez pupę, nie głowę. Proste? Proste!



Gdybym wcześniej wpadła na wpis od mamasy.pl na fb z krótkim filmem, o wiele sprawniej by mi szło przebierania dzieci :D

A dodatkowo zobaczcie, jak w prosty sposób można poskładać body, aby zajmowały mniej miejsca.

Panicznie bałam się porodu. Gdy lekarz oznajmił, że rodzę bo skurcze są regularne, przeszłam na porodówkę. Wszyscy myśleli, że książę wyjdzie wcześniej niż raczył nas zaszczycić swoją obecnością. Niestety po godzinie musiałam przejść na tymczasową salę, ponieważ akcja się wstrzymała. 
Po czterech godzinach, z minuty na minutę myślałam, że nie wstanę z łóżka. Powiadomiłam lekarza i czekałam na badanie. Z racji, że gabinet był zajęty jakiś młody lekarz wziął nas na USG, na którym okazało się, że syn ma za mało wód płodowych, przyszedł mój lekarz i podjął decyzję.
- nie ma na co czekać, wywołujemy poród!

Przerażona słysząc, że moje dziecko nie ma w czym pływać, czułam, że zaczyna dziać się coś nie dobrego. Przeszłam na sale porodową, która już na mnie czekała.

Lekarz przebił pęcherz płodowy, czułam, że wód było nie wiele. Na ból nie pomagało mi nic, męczyłam się parę godzin bez postępu, nie czując ruchów syna. Dostałam lek, który spowolnił całą akcję, ale na godzinę mogłam zamknąć oczy. W międzyczasie KTG wydawało jakieś nie znane mi dźwięki. Położna przychodziła, patrzyła chwilę i odchodziła, aż w końcu przyszedł ten młody lekarz od USG, informując, że podadzą mi okscytocyne, aby poród ruszył. 

Gdy powoli podłączali mi ten bolesny specyfik, na wywołanie silnych skurczy, zjawił się mój lekarz, pytając czy już zaczęli podawać mi panią oxy ( gdyby tak było cięcie nie było by możliwe). On już wiedział, że KTG pokazuję nieprawidłowości w tętnie syna. Patrzył na mnie jak wije się z bólu, pomyślał i powiedział.
- nie nie czekamy, zrobimy cięcie cesarskie.

Pokiwałam tylko potwierdzająco głową, wtedy nie potrafiłam myśleć, miałam pustkę w głowie.

Przewieźli mnie na sale operacyjną, widziałam w oddali mamę i swojego męża na ciemnym korytarzu, to była noc. Wiedziałam tyle, że mojemu dziecku grozi niedotlenienie i musi się urodził jak najszybciej.
Lekarze robili co mogli i tak w 3 minuty, mój syn pojawił się na świecie, cały i zdrowy. A ja nie mogłam oderwać od Niego wzroku.

Chyba każda przyszła mama, ma świadomość czym grozi niedotlenienie dziecko i jak istotną rolę, grają wody płodowe. Gdybym wtedy nie miała swojego lekarza na oddziale, który mnie przyjmował i po którego, zadzwonili w nocy, że z moim dzieckiem coś się dzieje, prawdopodobnie męczyłabym się dalej w bólach, a mój syn byłby zapewne kaleką.

Gdy mój syn był jeszcze niemowlakiem, dostaliśmy w spadku po jego kuzynce, małą bibliotekę książek " Obrazki dla maluchów"- wydawnictwo Olesiejuk. Zanim je dostaliśmy, miałam w planach zakupienie tej serii, bo według mnie są fajne, kolorowe, przyciągają uwagę malucha.